• Indra

What did I expect? Mijn borstvoedingsverhaal

Week van de borstvoeding. Dit en een instagramverhaal van Romy Boomsma (moeder der moeders) over pijn tijdens de borstvoeding zette mij aan het denken over mijn eigen borstvoedingsverhaal. Een verhaal met een moeilijke en (heel heel heel) pijnlijke start, waar ik, ondanks al wat ik had gelezen en de cursus borstvoeding die ik volgde, niet op voorbereid was.

Ik zag het helemaal voor mij: de breast crawl, Julienke zou meteen uit reflex perfect aan happen et voila. Borstvoeding gestart. Werd ik daar even van die roze wolk naar beneden getrokken. We lagen huid op huid nog in de verloskamer en jawel daar was de breast crawl. Ik riep de vroedvrouw van dienst om er zeker van te zijn dat hij juist aan hapte. En Julien hapte niet meteen aan. Niet wat ik verwacht had natuurlijk. De vroedvrouw moest helpen en ik voelde dat een beetje onzekerheid mijn lichaam binnensloop. Elke keer Julien wilde drinken die nacht en de dag nadien, voelde ik meer en meer pijn. Was dat wel normaal? Dat borstvoeding pijn deed? Elke voeding was het een andere vroedvrouw die binnenkwam. De ene zei me om op mijn zij te gaan liggen en zo te voeden, de andere in de madonna houding. De ene zei dat de pijn normaal was en dat dit over zou gaan, de andere zei dat Julien niet juist aan hapte. Wat was het nu? Meer en meer werd ik onzeker over of ik het wel juist deed.

Ik begon alles in vraag te stellen. Als hij niet goed aan hapt, drinkt hij dan wel? Is mijn melkproductie wel op gang? Kan ik dit volhouden?

Maar ik herpakte mij: ik kan dit en Julien kan dit ook. Wij gaan dit samen leren. Tranen stonden me bij het voeden elke keer in de ogen, maar ik ging door. Na één dag ziekenhuis en 100 verschillende vroedvrouwen te zien was het wel goed geweest. Ik ging naar huis, waar mijn eigen vroedvrouw langs kwam. Zij gaf mij het vertrouwen en de zekerheid dat het ging lukken. Dat de pijn voorbij zou gaan en dat ik het goed deed. Om de tepelkloven die ik ondertussen had te laten genezen ging ik voeden met een tepelhoedje (had ik tot op dat ogenblik nog nooit van gehoord trouwens).

Mijn vroedvrouw verwees mij door naar een osteopate. Een vrouw met gouden handen. Julien had een te strak lipriempje en spanning in zijn nekje van de geboorte waardoor hij zijn mondje niet ver genoeg open kreeg om goed aan te happen. Na één behandeling van de osteopate was er al een wereld van verschil. Het tepelhoedje ging er terug af (hoewel de kloven nog niet genezen waren) en ik ging verder. Julien hapte beter aan, hij leerde stilletjes aan hoe het moest. Op zijn tempo. En ik leerde hoe ik hem het best kon voeden. Op mijn tempo.

En jawel, de pijn ging weg. Nu ik bij Romy las dat ook zij bij elke baby de eerste weken pijn had tijdens de borstvoeding, stel ik mij de vraag of het niet gewoon de borsten zijn die moeten wennen aan het feit dat er plots om de twee uur een baby aan ligt te zuigen. Wat ook logisch klinkt.

We zijn ondertussen drie maanden verder en het is het allemaal waard geweest. Nooit had ik die eerste weken kunnen denken dat borstvoeding geven zo gemakkelijk zou worden.

Ik wil trouwens absoluut niet met alle eer gaan lopen want zonder Mil had ik dit nooit volgehouden. Dank u om die eerste weken elke voeding dag en nacht wakker naast mij te zitten, om mee Julien te laten aanhappen, om Julien zijn handjes vast te houden als die weer eens voor zijn mondje zaten, om elke keer een glas water voor mij klaar te zetten als ik ging voeden zodat ik genoeg zou drinken. Ik kan zo nog wel even doorgaan. Maar you get the point: ik deed het niet alleen.

Wat ik op voorhand had willen weten? Dat borstvoeding geven hard werken is. Dat het een leerproces is waar jij en je baby samen door moeten. Dat het pijn kan doen maar dat het beter wordt. Dat het tijd kost voor aleer borstvoeding gemakkelijk wordt. Dat je de eerste week amper of geen melk uit je borst ziet komen maar je baby wel genoeg drinkt (zijn maagje is namelijk nog maar zo groot als een erwt, dan hoeft de melk er niet uit te stromen hé).

Aan alle (toekomstige) borstvoedende mama’s: het komt goed. De pijn gaat weg. Het wordt gemakkelijker. En als je onzeker bent: vraag hulp. Neem een vroedvrouw onder de arm. Jij en je baby zullen elkaar vinden. Oh en nog één tip: een kleine lockdown invoeren de eerste weken na je bevalling is zo slecht nog niet. Ik kan me niet eens voorstellen dat ik tussen het borstvoeding geven door nog bezoek zou moeten ontvangen. Dus voor de volgende plan ik al een mini lockdown in, Corona of niet.

© 2020 by Hanne De Groodt