• Hanne

Werkende moeder


Hier zit ik dan. Op de trein naar mijn werk. Dubbelzijdige borstkolf in mijn tas, mondmasker op. Ik kan maar moeilijk ademen. Mijn dochtertje sliep nog toen ik deze ochtend vertrok. Ik kon haar niet vertellen dat ik een hele dag niet bij haar kan zijn vandaag. Het enige wat nu door mijn hoofd gaat is IK WIL DIT NIET. Hoewel ik weet dat ook dit voorbij gaat en waarschijnlijk over een tijdje als heel normaal aanvoelt. Maar wil ik dat dit mijn nieuwe normaal wordt? Mijn dochtertje enkel een halfuurtje in de avond zien, wanneer ze in bed moet? Ik weet het niet.


Eigenlijk weet ik het wel. IK WIL DIT NIET. Zelden heb ik me zo machteloos gevoeld. Maar tegenover wie? Mijn collega’s? Mijn familie? Mijn partner? De maatschappij? Er is iemand die dit voor mij beslist. Het voelt alsof iemand anders de touwtjes in handen heeft. Me vertelt, nu ga je terug werken want zo hoort het. Terwijl iedere vezel in mijn lijf roept dat dit niet juist is.




Ik weet zeker dat ik mijn dochter nog borstvoeding wil geven. Het lukt nu zo goed. Maar kolven? Ik haat dat apparaat. Een half uur lang voel ik me een wandelende melkfabriek, om dan uiteindelijk tot de conclusie te komen dat er lang niet genoeg melk in het flesje zit. Hoe 6 maanden lang voeden de mooiste momentjes van de dag waren, slaag ik nu in paniek wanneer ik de pomp zie liggen. Gaat dit me wel lukken? Zal ik omdat ik weer ga werken moeten stoppen met de borstvoeding?


Het is een omgekeerde wereld, dat werkende leven als nieuwe moeder. Met mijn kolf in mijn tas, mijn dochter in mijn hart en een mondmasker op mijn gezicht, start een nieuwe fase.



© 2020 by Hanne De Groodt