• Hanne

Een einde en een nieuw begin


Het voelt als een kantelpunt. Het einde van een fase, en het begin van iets nieuws. Mijn zus en een van mijn dierbare vriendinnen werden zopas moeder. Ik zie hen genieten, kroelen, ontdekken, maar ook zoeken, vechten en doorzetten. Wat heb ik soms heimwee naar die eerste dagen. Zeker nu ik het weer van zo dichtbij kan meemaken. Voor het eerst voeden, en beseffen dat borstvoeding niet zo gemakkelijk is als iedereen het doet lijken. Voor het eerst troosten, wiegen, sussen. Die eerste nacht thuis met je partner en je babytje wanneer je denkt ‘waar zijn wij aan begonnen’. Het bezoek dat te lang blijft plakken. Het gevoel van hulpeloosheid en twijfel. Die constante twijfel. Maar ook de wolk, de roes, de bubbel, de eindeloze liefde. Al deze gevoelens werden intussen vage herinneringen. Ondanks het gebrek aan slaap gaat de tijd als een sneltrein vooruit.


Ik zie mijn zus de dingen anders aanpakken, zelfzekerder, zorgender. In mijn ogen een geboren moeder. Had ik het ook niet beter zo gedaan? Als ik terug kon gaan zou ik het dan anders doen? Ik wist zo weinig, deed maar wat. En eigenlijk nog steeds. Als eerste in mijn familie en vriendenkring met een kindje, voelde ik me voor de leeuwen geworpen. Er kwam wel raad van oudere generaties, maar hier kon ik me maar moeilijk in vinden. Ik zocht een eigen weg, een hobbelige, dat wel, maar een weg is een weg.


Ondertussen is het de dag voor ik weer start met werken. Met mijn kleintje in de draagdoek maak ik een wandeling in het bos. Ik bedenk mij hoe ik al weken gefixeerd ben op deze dag, de laatste samen na die magische eerste periode. Al weken roep ik dat ik niet wil, niet kan. En plots voel ik de rust wederkeren. Het heeft geen zin te roepen dat ik niet wil, het gaat gebeuren. En wat ben ik trots en blij dat ik 6,5 maanden bijna fulltime voor mijn kindje kon zorgen. Iedere keer dat ik dacht aan dit moment, panikeerde ik. Wie gaat er dan voor Naitiri zorgen? Gaat ze mij vergeten? Zal ze zich hechten aan iemand anders? Zal ze nog door mij gevoed willen worden? Mijn moederhart roept dat ik voor haar moet zorgen, ik, de moeder, mama, vertrouwenspersoon. Nu ik op de vooravond sta van de dag waarover ik al weken nachtmerries heb, keert de rust in mij terug. Ik geniet extra hard van iedere aanraking, knuffel, huil, verschoning. Ik kijk met liefde naar mijn omgeving en geniet mee van de bubbel waarin zij nu vertoeven. Het is misschien wel de mooiste tijd geweest uit mijn leven, die eerste maanden. En de tikkende klok heeft mijn moederhart nu voor altijd in haar greep.


© 2020 by Hanne De Groodt