• Hanne

6 maanden

Ik ben nu 6 maanden moeder. En al 6 maanden proberen mensen mij te vertellen hoe ik mijn kind moet opvoeden, verzorgen, te slapen leggen, aankleden en troosten. Al 6 maanden lang twijfel ik aan mezelf wanneer ik mijn moederinstinct probeer te volgen en de stemmen in mijn hoofd andere dingen zeggen. Soms is mijn instinct ver te zoeken achter al die stemmetjes, maatschappelijke verwachtingen en adviezen. Bestaat mijn instinct wel? Hebben ze geen gelijk, zal ik haar dan toch maar eens laten huilen? Misschien doe ik het helemaal fout, doe ik haar niets goed met al die aandacht, liefkozingen en het constante dragen. Dan moet ik streng zijn voor mezelf, en terugdenken aan hoe het was voor ik moeder werd (wat inmiddels 100 jaar geleden lijkt). Ik was vastberaden, las boeken en wist zeker dat ik het anders zou doen. Ik wou mijn kind zelf opvoeden, ze troosten wanneer ze het nodig had, nooit laten huilen en veel bij me dragen. En toch, nu ik er middenin sta, twijfel ik iedere seconde aan mijn manier. Hoe ik voor ik beviel van de daken schreeuwde, je kan een baby niet verwennen, twijfel ik nu wanneer ik ze probeer weg te leggen en ze begint te huilen. Heb ik haar dan toch verwend? Kan ze echt niet zonder mij?


Ik ben er uit waarom ik zo twijfel. Ze is AL 6 maanden, de maatschappij verwacht dat ik inmiddels terug werk (wat deze week ook echt staat te gebeuren, mijn moederhart breekt), dat ik geen borstvoeding meer geef, of het toch op zijn minst al wat afbouw, dat mijn babytje zichzelf kan vermaken in de tussentijden dat ze wakker is, en gewoon vanzelf in slaap valt als ik haar in haar (eigen) bedje leg. Ik draai het graag voor u om, mijn babytje is NOG MAAR 6 maanden oud, weet nog lang niet hoe deze gekke wereld in elkaar zit en kent alleen mij en haar vader. Maar vooral mij, want ik geef haar eten, slaap bij haar en ben haar rustpunt. Hoe kunnen we verwachten van een zo’n klein mensje, die alles nog moet ontdekken en vooral met zichzelf ontwikkelen bezig is, dat ze ook al dingen leren over hoe onze maatschappij in elkaar zit? Want in een eigen bedje slapen, is iets puur maatschappelijks. Ik geloof niet dat een kat tegen haar kittens zegt, nu is het tijd om ergens anders te slapen. Moedermelk is de enige voeding die de natuur voor babytjes heeft voorzien. En wat goed dat wij intelligente wezens zijn en voor een alternatief hebben gezorgd voor wanneer het in bepaalde omstandigheden niet zo gemakkelijk is om borstvoeding te blijven geven of te geven. Maar wil dit dan zeggen dat er een eindtermijn op zelf je kind voeden staat?

Ja, ook ik snak soms naar vrijheid en terug te gaan en staan waar ik wil. Maar ze is maar zo kort heel klein.


En al kies ik zelf voor het voeden, troosten en dragen, wil dat niet zeggen dat ik het niet zwaar mag vinden. Dat er alternatieven bestaan, wil niet zeggen dat ik moet kiezen voor het mezelf makkelijker maken. Ik maak mijn keuzes heel bewust, weet dat ook deze periode overgaat. En ik weet dat ook mijn kind een zelfstandig meisje wordt. Maar moet ze dit al zijn als ze nog maar een half jaar op deze wereld vertoeft? Van mij mag ze nog wel even klein blijven, die maatschappij volgt later wel.


© 2020 by Hanne De Groodt